ساختن یک تنظیمات کامل برای میز کار همیشه چالشی است و مانیتور مرکز توجه است. برخی افراد به کامپیوترهای همهجانبه یا مانیتورهای تکتکه سوگند میخورند، در حالی که دیگران به صفحهنمایشهای دو، سه یا حتی چهارمانیتوری روی میآورند. من تمام راهها را امتحان کردهام تا بهرهوریام را افزایش دهم و در عین حال میز کاری تمیزی داشته باشم، و سرانجام برای تنظیم اصلیام به یک مانیتور تکتکه اکتفا کردم. در ابتدا، مانیتورهای فوقعرض را به عنوان گزینهای قابلقبول برای جریان کارم رد میکردم، اما در نهایت آنها مرا متقاعد کردند.
ساختن تنظیمات میز کار ایدهآل همیشه یک چالش است و مانیتور مرکز توجه است. برخی افراد به رایانههای همهیک یا مانیتورهای تکتایی سوگند میخورند، در حالی که دیگران به مانیتورهای دو، سه یا حتی چهارتایی تمایل دارند. من همه چیز را امتحان کردهام تا بهرهوری خود را افزایش دهم در حالی که میز کار تمیز را حفظ کنم و در نهایت بر یک مانیتور برای تنظیمات اصلی خود استقراری کردم. در ابتدا، مانیتورهای فوقپهن را بهعنوان گزینهای قابلقبول برای جریان کاریام رد میکردم، اما در نهایت مرا جذب کردند.
من به Dell UltraSharp 34 منتقل شدم، مانیتوری با نمایشگر IPS سیاه ۳۴ اینچی، یک هاب Thunderbolt یکپارچه، و یکKVM سوئیچ. این تغییر کارهای من را سرعت بخشید و حواسپرتیها را محدود کرد، اما نه به این دلیل که صفحهام را با پنجرههای برنامههای اضافی پر کرده بودم. بلکه ترکیب سادگی، فضای صفحه نمایش و غوطهوری بود که من را بر آن داشت تا iMac خود را با یک مانیتور فوقپهن جایگزین کنم. تقریباً دو ماه پس از انجام این تغییر، دیگر برنمیگردم.
چرا نسبت به مانیتورهای فوقپهن بدبین بودم
من سادگی زندگی با یک صفحه نمایش را دوست داشتم
من همیشه به مانیتورهای فوقپهن جذب شدهام، اگرچه برای تنظیمات شخصیام از آنها دوری میکردم. چه از صفحه نمایش لپتاپ، کامپیوتر تمامدر-یک یا تنظیمات دومانیتوری استفاده کنم، مرزهای نمایش برایم کمکی بیشتر از مانعی است. دسکتاپهای مجازی برنامههایم را منظم نگه میدارند و ژستهای صفحهلمسی میتوانند بین هر دسکتاپ مجازی سوایپ کنند تا فضاهای کاری مختلفم را نشان دهند. معمولاً یک دسکتاپ مجازی برای ویرایش عکس، یک دیگر برای Slack و چند مورد دیگر برای پنجرههای مرورگر دارم.
هرگز احساس نکردم یک نمایشگر وسیعتر باعث افزایش بهرهوری یا یکپارچهسازی تنظیماتم میشود. در واقع، از اینکه این کار را انجام دهد میترسیدم. وقتی به سادگی نیاز دارم، از MacBook یا iMac استفاده میکنم. برای مواقعی که به قدرت و انعطافپذیری بیشتری نیاز دارم، ایستگاههای کار دومانیتی خلاء را پر میکردند، گاهی هر مانیتور به یک کامپیوتر متفاوت اختصاص یافته بود. این برای تنظیمات ترکیبی Windows PC و Mac در یک میز کار فوقالعاده بود. در ابتدا، نمیدیدم یک مانیتور فوقپهن میتواند این نیازها را بهتر از یک مانیتور که بهرهوریام را افزایش میدهد، برآورده کند.
یک نکته دیگر این بود که من کاربر macOS هستم و در حالی که بهندرت از ماشینهای Windows استفاده میکنم، مکها همیشه در قلب تنظیمات میز کار من قرار دارند. این یک مشکل است چون macOS در مدیریت اندازهها و وضوحهای متغیر صفحهنمایش بد عمل میکند. مقیاسبندی پیشفرض نمایش یک نسبت خاص اندازه‑به‑وضوح را ترجیح میدهد. به عنوان مثال، مانیتور ۲۱ اینچی باید ۴K باشد، در حالی که مانیتور ۲۷ اینچی باید ۵K باشد. یک مانیتور فوقپهن سیستم را مختل میکند چون اندازه، وضوح و نسبت تصویر متفاوتی دارد نسبت به آنچه macOS برایش طراحی شده است.
غوطهوری ویژگی اصلی مانیتورهای فوقپهن است
روی چیزی که جلوی شماست تمرکز کنید، نه آنچه دور شماست
در نهایت، دوباره به مانیتورهای فوقپهن شانس دادم. به یک پروژهٔ رایگان GitHub برخورد کردم که مقیاسبندی بومی macOS را برای هر مانیتوری شبیهسازی میکند و وضوحهای HiDPI را که معمولاً فقط برای اندازهها و وضوحهای پشتیبانیشده موجود است، فعال میکند. با یک فرمان ترمینال میتوانید اطمینان حاصل کنید که حداکثر وضوح نمایش که مانیتور شما پشتیبانی میکند بر روی macOS فعال است بدون اینکه گرافیک و متن خیلی بزرگ یا خیلی کوچک به نظر برسند. این برای مانیتورهای فوقپهن مثل Dell UltraSharp 34 نیز صادق است.
این یکی از نگرانیهایم دربارهٔ تغییر به یک مانیتور فوقپهن را رفع کرد و بقیه هم به راحتی حل شد. اگر مانند من به چندکاره بودن و سازماندهی یک تنظیمات تک‑یا‑دو‑مانیتوری علاقه دارید، به دنبال یک فوقپهن با هاب USB یکپارچه و سوئیچ KVM باشید. Dell UltraSharp 34 دارای یک سوئیچ KVM کیبورد، ویدئو و ماوس داخلی است که امکان استفاده از یک مانیتور فوقپهن به عنوان دو مانیتور جداگانه را فراهم میکند. میتوانم صفحهنمایش را بهصورت نصف تقسیم کنم و هر سمت را بهعنوان یک نمایش مستقل با ورودیهای خودش استفاده کنم.
ممکن است نتایج برای شما متفاوت باشد، اما تغییر به یک فوقپهن روش کاری من را تغییر نداد. هنوز هم به دسکتاپهای مجازی متکیام و همزمان بیش از دو پنجره باز ندارم و بین آنها با ژست صفحهلمسی یا شورتکاتهای صفحهکلید سوایپ میکنم. مزایای استفاده از یک فوقپهن بلافاصله آشکار شد. میتوانستم برنامههای تقسیم صفحه را در اندازههای بزرگتر ببینم، خستگی چشم کمتر شود و در عین حال همان مقدار محتوا را روی نمایشگرم جای بدم.
در مقایسه با یک تنظیمات دومانیتی، فوقپهن حس غوطهوری بیشتری در کارم ایجاد کرد. دیگر نیازی به خم کردن گردن برای نگاه کردن به چند مانیتور نبود و هیچ حاشیهای بین پنجرهها نبود. حتی وقتی از سوئیچ KVM یکپارچه Dell UltraSharp 34 برای نمایش دو کامپیوتر استفاده میکردم، هنوز هم راحت بود که نگران لبههای حواسپرت یا عدم همتراز بودن مانیتورها نباشم.
من فکر میکردم غوطهوری یک مانیتور فوقپهن منحنی فقط برای بازی و مصرف محتوا مهم است، اما کاملاً غلط میگویم. این برای بهرهوری هم به همان دلایل فوقالعاده است — میتوانید روی چیزی که جلوی شماست تمرکز کنید و هیچ چیز دیگری حواستان را پرت نکند، و کارتان تمام دید پیرامونی شما را پر میکند.
کی مانیتورهای فوقپهن کار میکنند (و کی نمیکنند)
مانیتورهای تک یا دو هنوز برای برخی گزینهٔ مناسب هستند
من به یک مانیتور فوقپهن روی آوردم چون میخواستم فضای بیشتری داشته باشم بدون اینکه میز کارم را با نمایشگرهای اضافی یا بازوهای سنگین مانیتور شلوغ کنم. این هدف نسبتاً آسان بود، اما انتظار نداشتم تجربهٔ غوطهوری یک مانیتور فوقپهن چنین تغییر بازیهای بهرهوری باشد. همچنین ندانستم که با ترکیب مناسب سختافزار و نرمافزار، مانیتور فوقپهن میتواند تقریباً تمام مزایای دو مانیتور را حفظ کند.
واژه «تقریباً» به این دلیل است که برخی چیزها وجود دارند که یک مانیتور فوقپهن نمیتواند آنها را تکثیر کند. این نمیتواند تنظیمات دو‑مانیتی با آرایشهای خلاقانهمانند مانیتورهای افقی پشتهای یا مانیتور عمودی را جایگزین کند. مانیتورهای فوقپهن هرگز از نظر ارزش با دو مانیتور رقابت نخواهند کرد، زیرا خرید چند صفحهنمایش کوچکتر و ارزانتر همیشه مقرون به صرفهتر است.
با این حال، اگر یک تنظیمات دو‑مانیتی پایه دارید و میخواهید فضای کاریتان را خالی کنید، یک مانیتور فوقپهن میتواند راهحل باشد. برای من این کار کرد و مزایای بهرهوری را به مکانهایی که انتظارش را نداشتم، آورد.