سینما کردن یک کتاب برای صفحه بزرگ کار آسانی نیست. طرفداران یک کتاب میتوانند نسبت به نحوهٔ برخورد فیلم با منبع اصلی بسیار حساس باشند. من این را میدانم، چون من هم جزو آنها هستم. نمیتوانم تعداد دفعاتی را که از یک سینما با ناامیدی کامل خارج شدهام، به دلیل یک اقتباس متوسط دیگر، بشمارم. زندگی یک خواننده پرشور آسان نیست، میتوانم به شما اطمینان دهم.
سینماپیگیری یک کتاب برای پرده بزرگ کار آسانی نیست. طرفداران یک کتاب میتوانند وقتی به نحوهٔ برخورد فیلم با منبع اصلی میرسند، بسیار حساس باشند. من میدانم چون خودم جز آنها هستم. حتی نمیتوانم تعداد دفعاتی که از سینما با حس شدید ناامیدی پس از یک اقتباس متوسط بیرون آمدم را بشمارم. زندگی یک خواننده پرشور کار آسانی نیست، به شما اطمینان میدهم.
اما گاهی اوقات، با فیلمی روبرو میشوم که دقیقاً میفهمد. هیچ اقتباسی کامل نخواهد بود، زیرا انتظار داشتن یک فیلم دو ساعته برای تطبیق صادقانه یک رمان بیش از ۳۰۰ صفحه واقعگرایانه نیست. در طول سالها تعداد زیادی اقتباس از آثار استیفن کینگ انجام شده است که از وحشتناک تا شگفتانگیز و تغییر دهندهٔ زندگی متغیرند. اما به اعتقاد من، برخی از آنها در واقع مطالب منبع کینگ را به شیوهای که هرگز انتظارش را نداشتم، پشت سر گذاشتهاند.
رستگاری شوشنک
مشغول زندگی شدن
بر پایه رمان کوتاه ۱۹۸۲ «ریتا هیورث و رستگاری شوشنک»، این نه تنها یکی از بهترین اقتباسهای کینگ است، بلکه به سادگی یکی از بهترین فیلمهای تمام دوران به طور کلی میباشد. چیزی که رستگاری شوشنک را خاص میکند، بازیگران آن است که با اجراهای مسحورکننده تیم رابینز و مورگان فریمن به عنوان دو زندانی که بهترین دوستان یکدیگر میشوند، پیش میرود.
این رمان کوتاه نیز بسیار خوب است و فیلم در واقع نسبتاً به رمان وفادار است. اما من پایان فیلم را بسیار بیشتر دوست دارم. سرالازم ساموئل نورتون (باب گانتون) در واقع به دلیل مجبور کردن اندی (رابینز) به پولشویی، علاوه بر استعفا از سمت خود، عواقب دیگری نیز میپذیرد، همانطور که در رمان اتفاق میفتد. پایانهای کینگ میتوانند موفق یا ناموفق باشند، بنابراین برای من تعجبآور نیست که کارگردان فرانک دارابونت در اینجا آن را بهبود داده است. هر دو داستان عالیاند، اما رستگاری شوشنک حس کاملتری دارد.
خواب دکتر
این دنباله میدرخشد
من مدت طولانی منتظر انتشار کتاب «خواب دکتر» بودم و به طور کلی از آن تحت تاثیر قرار گرفتم. نحوهٔ برخورد کینگ با تروماهای دنی surrounding اتفاقات در هتل اورلوک در «درخشندگی» تمام نقاط قوت معمول نوشتار نویسنده را به نمایش گذاشت. به نظر میرسید تنها سؤال زمان است که کتاب اقتباس شود، با توجه به ماندگاری و محبوبیت فیلم «درخشندگی». با این حال، هر طرفدار کینگی میداند که او طرفدار بزرگ فیلم اقتباسی آن کتاب نیست، چون تغییرات زیادی ایجاد شد. پس فیلم «خواب دکتر» چگونه این موضوع را حل میکند؟
از ویرانههای پساآخرالزمانی تا نمایشهای بازیهای مرگبار، این داستانهای بقا شما را بر لبه صندلیتان نگه میدارند.
خب، فیلمساز مایک فلانگان در سال ۲۰۱۹ با اقتباس خود از «خواب دکتر» راهحل را پیدا کرد، فیلمی واقعاً فوقالعاده. در حالی که کار خوبی در اقتباس کتاب انجام میدهد، همچنین عناصر و ارجاعاتی به فیلم محبوب نیز دارد. این واقعا ترکیب بهترینهای هر دو جهان است و من مطمئن نیستم که کسی جز فلانگان بتواند این کار را انجام دهد. باز هم، من معتقدم پایان فیلم بهطرز چشمگیری بر کتاب برتری دارد. فشارها احساس میشوند بالاتر و قوس شخصیت دنی بیشتر معنیدار و احساسی است. برای من، این یک فیلم ترسناک است که با برخی از بهترین فیلمهای ترسناک ۲۰۲۵ همسطح است.
در کنار من
داستان نهایی بلوغ
این مورد سخت است، زیرا فیلم و رمان کوتاه تقریباً یکساناند. چیزی که «در کنار من» را نسبت به رمان کوتاه «بدن» برای من کمی جذابتر میکند، بازیگران درخشان آن است. آنها مواد کینگ را ارتقا میدهند، که کار دشواری است چون این یکی از بهترین رمانهای کوتاه او است. بسیاری از جملات فیلم مستقیماً از داستان گرفته شدهاند، اما سطحی از احساس و بلوغ به آنها افزوده شده است.
با این حال، این مورد کمی شبیه پرتاب سکه است و عشقم به «در کنار من» احتمالاً بیشتر ریشه در حس نوستالژی دارد تا هر چیز دیگری. من تنها چند سال پس از تماشای مکرر «در کنار من» رمان «بدن» را خواندم، بنابراین دومی جایگاه ویژهای در قلب من دارد. بهراحتی یکی از بزرگترین فیلمهای خوشحالیبخش من است، حتی اگر در نهایت داستانی تلخ و شیرین باشد، همانند بسیاری از آثار کینگ.
مه
اما آن پایان
«مه» فیلمی بسیار خوب است و همچنین رمان کوتاهی بسیار خوب. در واقع، آنها تقریباً یکسان اجرا میشوند، که این خود لذتی است برای تماشای اقتباس دارابونت از داستان کینگ. او میتواند صفحه را زنده کند در حالی که سبک خودش را به آن وارد میکند، همانطور که با «رستگاری شوشنک» انجام داد. این یک هدیه نادر است. اما وقتی پایان میرسد، اوضاع کاملاً دیوانهکننده میشود. شخصیت اصلی، دیوید (توماس جین)، تصمیم میگیرد همسفران خود، از جمله پسرش، را بکشد تا اجازه ندهد موجودات بهطرز وحشیانه آنها را بکشند. درست همانوقت که این اتفاق میافتد، نیروی نظامی میآید و موجودات را میکشد و دیوید را در وحشت رها میکند. این صحنه وحشتبار، بیرحمانه و بهطور قطع شگفتانگیز است.
با این حال، رمان کوتاه پایانش مبهمتر است. دیوید و پسرش همچنان فرار میکنند، اما سرنوشت آنها نامشخص میماند و موجودات و مه همچنان حضور دارند. کینگ عاشق پایانهای مبهم است و من درک میکنم که او چه میخواهد بگوید، اما این پایان فاقد ضربهٔ احساسی فیلم است. هر دو داستان عالیاند و صادقانه بگویم، پایان رمان کوتاه یکی از آنهایی است که من لذت میبرم. اما دلیل این است که بسیاری از طرفداران ترس، به پایان فیلم «مه» به عنوان یکی از شوکبرانگیزترین لحظات تاریخ اشاره میکنند.
اقتباسهای استیفن کینگ فرصتهای عالی برای خلاقیت هستند
بسته به داستان، اقتباس یکی از آثار کینگ فرصتی بینظیر برای فیلمسازان است تا خلاقیت خود را به نمایش بگذارند. در حالی که طرفداران، از جمله من، به آثار او بسیار وابستهاند، اما من همچنان معتقدم که پایانهای او میتوانند کمی ضعیف باشند. داستانهای بسیار در آثار او وجود دارد که شایستگی اقتباس دارند و فرصتی برای بهبود فراهم میکند. برای من، این فیلمها دقیقاً همین کار را انجام میدهند.
در مورد کینگ که اغلب به عنوان استاد ترس شناخته میشود، حتماً این فیلمهای ترسناکی که خوراکیهای واقعی کابوس هستند را بررسی کنید.